INTERPELACJA NA RZECZ ŻOŁNIERZY GÓRNIKÓW

 I N T E R P E L A C J A

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 77 mówi, że „Każdy ma prawo do wynagrodzenia szkody, jaka została mu wyrządzona przez niezgodne z prawem działania organu władzy publicznej”. Obecnie w naszym państwie, które często określa się jako „demokratyczne państwo prawa”, ten właśnie artykuł Konstytucji wydaje się prosty i oczywisty. Zbyt często jednak zapomina się o tym, że państwo to, określane jako III Rzeczypospolita, jest – przez zaniechania i zaniedbania tych, którzy to państwo tworzyli – prawnym kontynuatorem bardzo szczególnego w tym zakresie dorobku swojej poprzedniczki, Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej. To właśnie w tym okresie, kiedy w naszym kraju wbrew większości narodu polskiego zdecydowano o budowie ustroju „dobrobytu” i tzw. sprawiedliwości społecznej dochodziło w naszym kraju do tak wielu nadużyć ze strony władzy publicznej, że często kłóciły się one nawet z ówcześnie obowiązującym prawem. Skrupulatne rozliczenie wszystkich tych nadużyć jest nie tylko obowiązkiem prawnym obecnej władzy, ale jest także nade wszystko jej powinnością. Jestem głęboko przekonany, że właśnie tą drogą powinno pójść państwo polskie w bardzo przez to państwo zaniedbanej sprawie Żołnierzy Górników – obywateli polskich, którzy w bardzo szczególny sposób zostali zakwalifikowani do tzw. „elementu niepewnego klasowo”. Sprawa jest o tyle poważna, że dotyczy ona grupy ponad 200 tys. mężczyzn, spośród których do dnia dzisiejszego żyje jeszcze około 40 tys. W latach 1949 – 1959 mężczyźni ci zostali skierowani do zastępczej służby wojskowej w tzw. Batalionach Pracy pracując w tym okresie przymusowo w kopalniach i kamieniołomach. Z tej grupy ponad 1000 osób zginęło przy pracy, a dziesiątki tysięcy przypłaciły tę bardzo szczególną służbę utratą zdrowia, nieodwracalnym kalectwem i przedwczesną śmiercią. Nie mogło być inaczej w sytuacji gdy czas pobytu tych mężczyzn w Batalionach Pracy trwał od 24 do 36 miesięcy. W tym czasie pracowali oni często po 16, a nawet 20 godzin na dobę i byli przy wykonywaniu tej pracy traktowani tak samo, jak pracujący razem z nimi więźniowie. Kierowano ich na najgorsze i najbardziej niebezpieczne odcinki pracy w kopalniach węgla, uranu i kamieniołomach. W najgorszej niewątpliwie sytuacji są obecnie ci spośród nich, których skierowano do przymusowej pracy w kopalniach uranu. Z udokumentowanej liczby 2870 osób, które tam pracowały do dziś żyje niespełna 200 osób. Niemal wszyscy z nich niezdolni są do samodzielnej egzystencji. O tym, jak ci ludzie byli przez władzę publiczną traktowani może świadczyć fakt, że za swoją przymusową, ciężką pracę otrzymywali w formie żołdu wynagrodzenie kilkakrotnie niższe niż pracujący w zdecydowanie lepszych warunkach górnicy cywile. Jakby tego było mało, z wynagrodzenia około 1000 złotych, każdemu z nich potrącano ponad połowę na wyżywienie, zakwaterowanie i ubranie. Czy takiej sytuacji nie należy uznać za wyjątkowo ohydne i karygodne nadużycie? Czy państwo polskie nie powinno obecnie naprawić ogromnej krzywdy, jaką wyrządzono tym ludziom? Odpowiedź na takie pytania może być tylko jedna – państwo polskie nie tylko powinno, ale wręcz musi wszystkie te krzywdy naprawić. To nie tylko obowiązek państwa, ale wręcz powinność władzy publicznej, która będąc prawnym kontynuatorem władz z okresu po zakończeniu II wojny światowej jest do tego po prostu zobowiązana. W związku z tym proszę o udzielenie mi odpowiedzi na następujące pytania:

1. Czy Żołnierze Górnicy przymusowo zatrudnieni przez państwo polskie w okresie powojennym mogą liczyć na zagwarantowane im przez Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej wynagrodzenia szkody, jaka została im wyrządzona przez niezgodne z prawem działania władzy publicznej? Jeżeli tak, to jaka jest procedura ubiegania się przez nich lub ich spadkobierców o takie wynagrodzenia szkody, a jeśli nie mogą na to liczyć, to na jakiej podstawie i co kierowany przez Pana rząd zamierza zrobić, aby stało się to możliwe?

2. Co stoi na przeszkodzie, aby żyjących do dziś Żołnierzy Górników można było uznać za inwalidów wojskowych? Czy zmiana przepisów w tym zakresie jest możliwa w najbliższym czasie i czy kierowany przez Pana rząd zamierza podjąć w tym zakresie stosowną inicjatywę legislacyjną?

3. Czy kierowany przez Pana rząd podejmował kiedykolwiek jakieś działania mające na celu uregulowanie statusu prawnego Żołnierzy Górników, aby w imieniu państwa polskiego zadośćuczynić tym ludziom za to, jak to państwo kiedyś ich potraktowało?